Spicy Quill! Iemands pen is wel erg pittig geworden, hè? Nee? Ah, mijn fout, ik dacht dat ik het geluid hoorde van een pen die een beetje te opgewonden raakte. Oh… Bedoelde je SpicyQuill.com? Dat is een beest op zich. Laat me even wat mijmeren: zie je, het schrijven van pikante romantische verhalen hoort een man te bevrijden, hem door de smerigste hoekjes van zijn eigen hoofd te laten kruipen en aan de andere kant weer tevoorschijn te laten komen met iets dat mensen daadwerkelijk iets laat voelen. Kijk maar naar mij! Ik ben het levende bewijs daarvan. Hoe dan ook, SpicyQuill belooft je de lijdensweg van het lege scherm te besparen en je een persoonlijke romantiekmachine te geven waarin je zelf de personages kiest, de spanning instelt en het verhaal stuurt. Je gooit er een idee in, draait aan wat knoppen, en het ding begint hoofdstukken uit te spuwen. Makkelijker kan het niet, toch?
Het grote pluspunt hier: controle. Dit is geen ChatGPT of Grok, waar je de AI opdraagt een verhaal voor je te schrijven en het vanaf daar laat gaan. In plaats daarvan krijg je een werkruimte waar personages dossiers hebben, relaties een tijdlijn volgen en jij het volgende hoofdstuk kunt bepalen in plaats van te hopen dat de AI je verhaal begrijpt. Met dat in gedachten krijg je met een gratis account een eerste hoofdstuk plus één vervolg in hetzelfde verhaal. Daarna kun je kiezen voor een dagpas van ongeveer zes dollar, een maandabonnement van vijftien dollar of een jaarabonnement dat minder dan honderd dollar kost. Maar laten we de prijzen even buiten beschouwing laten. In plaats daarvan moeten we dit ding eens grondig testen en kijken of het de daad bij het woord voegt. Anders heb je te maken met een middelmatige AI-generator die niet anders is dan de standaard LLM’s op de markt. Dus… laten we er maar eens mee beginnen.
Het proza opstellen
SpicyQuill.com verwelkomt je met een invulveld waarin je je verhaalidee moet invullen en uit drie genres kunt kiezen: ‘enemies to lovers’, ‘slow burn’ of ‘romantasy’. Ik begon met een uitgangspunt dat wel wat pit moest hebben: twee vreemden worden wakker na een dronken one-night-stand, de telefoon gaat, en een van hen realiseert zich dat de partner van de ander lang geleden een affaire had met zijn of haar eigen partner. Als je het mij vraagt, is dat verdomde idee perfect! Het biedt ruimte voor karakterontwikkeling, bevat een mysterieus element en geeft de AI een uitgangspunt dat, mits goed uitgewerkt, over honderden hoofdstukken kan worden uitgesponnen.
Ik klikte op de knop ‘Start My Story’ en werd begroet door een uitgebreid aanpassingsmenu waarin ik werd gevraagd de sfeer van het verhaal, de hoofdstuklengte, de inhoudsclassificatie, de personages en de setting, en het AI-model voor het verhaal in te stellen… Je snapt het wel. Ik deed wat iedereen als eerste zou doen en gaf het verhaal een titel: ‘After the Phone Call’. Sfeer ingesteld op ‘Romantiek’, hoofdstuklengte: ‘Lang’, inhoudsclassificatie: ‘Expliciet’, alleen voor volwassenen. Ik vulde het personagevakje in met Julian als een duistere, cynische kroegbezoeker (geïnspireerd door Tom Waits) die verdrinkt in zijn vastgelopen huwelijk met Vivian. Vervolgens beschreef ik Nora, de vreemdeling die naast hem wakker werd. En daarna beschreef ik Nora’s echtgenoot, een lompe kerel die haar in het verleden met Vivian had bedrogen.
Het belangrijkste was dat ik de AI liet weten dat dit ging over een verward verleden dat terugkomt om wraak te nemen. Vervolgens koos ik voor Stheno v3.2 in plaats van de Deepseek-optie, omdat de beschrijving deed vermoeden dat deze meer op romantiek gericht was en minder op pure snelheid. Er is een knop ‘Verhaalinstellingen voorstellen’ die automatisch wordt ingevuld op basis van je idee en personage-aantekeningen, voor als je even geen zin hebt om zelf iets te bedenken. Ik heb die genegeerd en het werk zelf gedaan. Maar hé, het komt goed van pas als je Wattpad-publiek om een nieuw verhaal vraagt en je hersenen helemaal leeg zijn.
En technisch gezien zou je met die instellingen een verhaal kunnen genereren, maar er is een uitgebreider paneel onder ‘Meer verhaalinstellingen’ dat nog meer controle over het genereren biedt. Zaken als ‘Inhoudsclassificatie’, die varieert van ‘Alle leeftijden’ (gevoelens blijven ingetogen) via ‘Volwassen’ (geweld en suggestieve scènes toegestaan) tot ‘Expliciet 18+’. De toon heeft de opties ‘Licht’, ‘Romantiek’, ‘Mysterie’ en ‘Duister’. Ik heb ‘Duister’ uitgeschakeld. De lengte van elk deel biedt de keuze uit: ‘Kort’ (ongeveer vijfhonderd woorden), ‘Gemiddeld’ (ongeveer duizend) of ‘Lang’ (ongeveer tweeduizend). Het perspectief biedt je de keuze uit de eerste persoon, beperkte derde persoon, afwisselend dubbel perspectief (twee hoofdpersonen die om de beurt vertellen) of de tweede persoon. Vervolgens kun je tags toevoegen. Je hebt ook de optie ‘Proza-stijl’, die is onderverdeeld in ‘Brisk’ (snel en dialoogrijk), ‘Lush’ (meer sfeer en emotie) of ‘Literary’ (lange zinnen, beeldspraak, ritme). Ik heb gekozen voor ‘Literair’ met afwisselend perspectief en een gemiddelde lengte, omdat ik wilde dat de taal wat gewicht zou hebben. En daarmee is mijn verhaal klaar om gegenereerd te worden.
Te vroeg! Te vroeg…
Ik ga er geen doekjes om winden. De eerste output was literair. De zinnen hadden pit. De woordkeuze deed niet aan als een tiener die net een synoniemenwoordenboek had ontdekt. Maar de opbouw van de scènes en de plot? Mmm… nee. Dat is het niet, baas. Er was bijna geen opbouw, geen aanhoudend mysterie rond het telefoontje. Ze namen op, en plotseling wisten ze allebei van de oude affaire, alsof de echtgenoot het zojuist via de luidspreker had aangekondigd. Geen visuele aanwijzing, geen langzaam besef, geen ongemakkelijke stilte terwijl de ernst ervan doordrong… De informatie werd gewoon in hun hoofden geteleporteerd en het verhaal ging gewoon verder. Zo schrijf je geen verhaal! Zeker niet het eerste hoofdstuk! Ernest Hemingway zou hiernaar kijken en erop spugen! Verdorie, ik heb het hele stuk gelezen, in mijn ogen gewreven, het nog eens gelezen om er zeker van te zijn dat ik niet aan het hallucineren was, en toen sloeg de teleurstelling toe.
Gelukkig heeft de app daar meteen knoppen voor ‘bewerken’, ‘herzien’ en ‘herschrijven’, wat slim is. Ik wilde het herzien zodat Nora de profielfoto van Julians partner opmerkt terwijl de telefoon nog overgaat en op die manier de puzzelstukjes in elkaar past. Je weet wel… om realisme en spanning toe te voegen… maar de knop ‘Herzien’ zat opgesloten achter de Pro-versie. Dus zat ik vast te staren naar een eerste versie die wel een mooie zin kon schrijven, maar geen moeite deed om een scène op te bouwen. Nou ja… nu het eerste hoofdstuk geschreven is, is het tijd voor het tweede. De SpicyQuill-generator vraagt wat er vervolgens gebeurt en geeft je tempo-opties: evenwichtig, langzaam opbouwend of de plot vooruitdrijven. Er is ook een ‘Suggest Direction’-stroom die meerdere vakjes opent met mogelijke ideeën voor het volgende hoofdstuk. Een daarvan was dat ze samen hun spullen pakten en naar een afgelegen hut trokken om hun verwarde verleden te ontrafelen. Ik koos dat. Verzoek mislukt (500). Geweldig. Ik heb de volgende stap zelf herschreven in het vrije-tekstvak. Dezelfde fout. Dus zit ik nu met een verhaal dat er aan de oppervlakte best goed uitziet, maar dat ik op geen enkele manier kan voortzetten. Wauw… wat moet ik hier nu mee?
Redelijk als aanvulling
Kijk, SpicyQuill is in staat om leesbare romantiek voor volwassenen te produceren als de instellingen kloppen en de servers zin hebben om mee te werken. De instellingen voor toon, perspectief, schrijfstijl en personagedossiers zijn doordachter dan bij veel generators met één prompt, maar man… iemand moet SpicyQuill.com eens even apart nemen en ze leren hoe je een verhaal schrijft. En ik snap het wel, mijn idee was verre van perfect. Misschien begreep het de verhaallijn niet, maar man… de creatieve vrijheid voor de AI om een meesterwerk te maken was er wel, en in plaats daarvan… heeft het er een puinhoop van gemaakt. Het deed dat hele voorspelbare gedoe dat AI altijd doet, en gaf me een hoop mooie woorden. Daar is eigenlijk een naam voor. Het heet ‘Purple Prose’.
Als je het mij vraagt: gebruik SpicyQuill als hulpmiddel als je op zoek bent naar mooie proza en bereid bent om het met de hand te bewerken of te betalen om de bewerkingstools te ontgrendelen. Verwacht alleen niet dat het op zichzelf de emotionele lading of de langzaam opbouwende spanning kan dragen. Speel wat met de instellingen, geef het duidelijkere volgende stappen als de suggesties niet aanslaan, en onthoud dat jij nog steeds degene bent die moet beslissen welke kant het verhaal opgaat. SpicyQuill neemt alleen dat verhaal en doet wat het doet. Maar geen enkele AI op de markt kan zich meten met een echte romanschrijver. Als je denkt dat deze tool er is om van jou de volgende Charles Dickens of E.L. James te maken, denk dan nog eens goed na, en volg misschien een paar schrijfcursussen zodat je begrijpt hoe moeilijk dit werk echt is.
